Berneński pies pasterski najprawdopodobniej pochodzi od mastifów,
trzymanych przez rzymskie legiony jako psy bojowe. Wraz z nimi dotarły
w rejon Alp, gdzie pilnowały zagród, ciągały wózki, pędziły bydło,
dlatego ewoluowały zgodnie z potrzebami użytkowymi, jako psy wytrzymałe,
pracowite, silne i odporne na zimno. Dopiero stosunkowo niedawno
zyskały one współczesny im wygląd. Z czasem zapomniane, w końcu XIX
wieku zagrożone były nawet wymarciem, jednak dzięki zaangażowaniu
grupy miłośników tej rasy udało im się przetrwać.
W 1902 roku po raz pierwszy zaprezentowano ją na wystawie,
w 1907 roku powstał w Szwajcarii pierwszy klub tej rasy,
w 1908 roku została przyjęta nazwa berneński pies pasterski,
w 1913 roku szwajcarski Związek Kynologiczny uznał tę rasę.
